Z wykształcenia jestem romanistką, fotografem zostałam z potrzeby serca. Zanim po raz pierwszy wzięłam do ręki aparat, wydawało mi się, że znam konie. W siodle lub w stajni spędzałam większość wolnego czasu od 15 roku życia. Byłam przekonana, że „największe szczęście w świecie, na końskim leży grzbiecie” i nic nie może równać się z uczuciem jakie towarzyszy swobodnemu galopowi ścieżką wśród traw, leśnym duktem czy piaszczystą plażą. Najpiękniejszą muzyką było wówczas dla mnie ciche rżenie koni oczekujących na swoją porcję owsa. Najwspanialszą pieszczotą dotyk miękkich jedwabistych chrap, szukających kostki cukru.

Fotografia zmieniła wszystko. Setki godzin spędzonych na pastwisku w oczekiwaniu na właściwy moment, tysiące kadrów uwiecznionych na slajdach i wiele zmarnowanych ujęć, które pozostały tylko w pamięci, uświadomiły mi jak mało do tej pory wiedziałam o tych wspaniałych zwierzętach i jak wiele się o nich uczę każdego dnia. Nawet nie zauważyłam, gdy hobby stało się pasją i sposobem na życie. Pęd rozhukanego stada folblutów, uroda i elegancja arabów, siła i energia koni fryzyjskich, rozbrajająca nieporadność źrebaków stawiających swe pierwsze kroki i ich późniejsze szaleńcze galopady niezmiennie zachwycają mnie i zapierają dech w piersiach. Każda kolejna sesja to wspaniała przygoda i wielkie wyzwanie, każda jest inna, zaskakująca, wyjątkowa. Naciskając migawkę aparatu pragnę by odbiorca oglądający później moje zdjęcia poczuł ten sam zachwyt, ten sam dreszcz emocji, które towarzyszą mi codziennie w mojej pracy. Czy udaje mi się ten cel osiągnąć oceńcie Państwo sami. Niniejsza galeria powstała z chęci podzielenia się z Państwem tymi jakże ulotnymi i nietrwałymi wrażeniami, które próbuję uchwycić i zatrzymać. Zapraszam!.